دلم که می گیرد به سرم می زند

که بی خبر و بی هوا به خیابان بزنم

به خیابان که می زنم

از دیدن برگ های پاییزی لذت می برم

سردم می شود

هوس  قهوه و کیک می کنم

گوشه ی دنجی می نشینم و فکر می کنم

آن قدر فکر می کنم که به پوچ می رسم

به پوچ که رسیدم لبخند میزنم

و آن وقت کف های

دور فنجان قهوه ام را پاک می کنم

و به موزیک ملایم گوش می دهم

آرام می شوم

دیگر دلم گرفته نیست

حتی ذره ای... 

                                                                                                       نیلوفر

"دوستت دارم را من بهترین شعر جهان می دانم"

وقتی خسته ام و بی حوصله

وقتی آرامش میخواهم

وقتی پرم از همه ی ماده ها و قوانین

وقتی نمی توانم رو پا بایستم

وقتی هیچ کس نیست

وقتی دلم خالی است

تو می آیی

با لبخند زیبایت

و چشمان جادو گرت

دستانم را میگیری

و همه ی عشقت را به من هدیه می کنی

و عوض آن خستگیهایم بی حوصلگی هایم

را جایگزینش میکنی

آن وقت است که زنده میشوم

روح پیدا میکنم

و پر میشوم از عشقت

و هرم نفسهای گرمت

می بو سمت

و

به آغوش امنت پناه می برم

                                               "دوستت دارم مهربانم"

پ.ن:نمی دونم شاید بداهه نوشتن تو ذهنم حک شده این متن هم بداهه بود.

                                                                                                                                          نیلوفر

موهاش رو از وسط جدا کرده بود

چادر مشکی خاک گرفته اش رو

دور دستش پیچیده و جلوی دهنش گرفته بود

یک دمپایی آبی شلوار کهنه ی بنفش هندی

که توی جنوب ایران هم می پوشند

نگاش بی رنگ بود و مات

گاهی نگاهی به اطراف مینداخت

مطمئنا داشت به چیزه دیگه ای فکر می کرد

چیزی که در آینده به آرزوهاش رنگ بده

و از اون دنیای قهوه ای و بی رنگ بیرون بیاره

دلم گرفت

کتاب تو دستم بود

پشت میز مغازه بودم

نگاهی معنا دار به کتابم و بعد به من کرد

آره اونم دوست داشت درس بخونه

ولی مجبوره گدایی کنه

به چی فکر میکرد؟!

ماتش برده بود

شاید به یه لباس زیبا

شاید به یه مرد خوب

شاید به پشت یه میز نشستن

شاید به شادی و تفریح و خوراکی

و دنیای ۶۴ رنگ خیالش

و شاید کتک امشب

برای کافی نبودن پول گداییش از مردم ...

اون رو از حالش بیرون آورد

چادرش رو مورب کردو رو شونه انداخت

دستش رو بیشتر بالا اورد

و راه افتاد...

                                                                             به آفرید

نجوا کنان

سکوت شب

و تن خیس زمین

قدم می زنیم

راستی خوش لذتی است !

وقتی هوای نمناک زمین را

آمیخته با عطر تنت استنشاق می کنم

خوش عادتم کرده ای

که کنارم باشی

و من غبار تنهایی را

از صندوقچه ی ذهنم

برای همیشه پاک کرده ام

دستانت را مامن آرامشم می کنی

وقتی تو باشی و تو باشی و دستانت

آرام می شوم

در زلال آب

کنار تو

لبخند را بر لبان میهمان می شوم

ماه برایم زیبا می شود

ماه هم می خندد

و نورش را به راهمان می بخشد...

                                                                                                نیلوفر و به آفرید       

کل سال جونم کارا بهتر میشه*

اولین بارون پاییزی.همیشه بارون رو دوست داشتم قطراتش رو بوی نمی که از خاک پا میشه حس   زندگی رو تو رگهام زنده میکنه نفس بیشتر میخوام برای بو کشیدن عطر خوب خاک ..فصل پاییزم فقط به خاطر بارون و هوای دل انگیزش خیلی دوست دارم برگریزون.وایییییییییییییییییییییی الان که دارم این چیزارو مینویسم دلم غنج میره برای این نعمت و فصل پر برکت خدا.الان داره بارون میاد بوی نم خاک دلم می خواد فریاد بکشم خدایااااااااااااااااااااااااااااا شکرت خدایا دوستت دارم!!! بارون مهربونم رو یادم میاره و اون روز بارونی که باهم قدم میزدیم...امشب اولین کسی بودم تو خونه که عطر بارون رو حس کرد و خودمو زودی پشت پنجره کشوندم حتی به همه ی دوستام تبریک گفتم امشب خیلی خوشحال شدم برای این نعمت خدا...

باران باز باران

قطرات شبنم گونش رو با دل و جان لمس میکنم

و بدون چتر به خیابان میزنم

خیس میشوم

غرق لذت میشوم

جیغ میکشم

بو میکشم

اکسیژن های نمناک باران را

سرم را رو به آسمان میبرم

چشمانم را میبندم

تا شسته شوم

خوب شوم

مهربان شوم

و یادت را زنده می کنم

یادت را ستایش میکنم

پرستش میکنم

خدای مهربانم...

*آهنگ زیبای زنده یاد ویگن

پ.ن:این متن و شعر کاملا فی البداهه بود نمیدونم چقدر خوب بود ولی فقط حسم رو نوشتم .همین...

                                                                                                    نیلوفر

در چشمان تو خلاصه می شود

با آن نگاه گیرا

من طعم سرخ عشق

صورتی خیال

نارنجی شوق

سبز محبت

آبی آرامش را چشیدم

چشمانت را لحظه ای نبند

من به آن چشمها محتاجم

همه ی رنگ ها

در چشمان تو خلاصه می شود...

                                                                        نیلوفر و به آفرید

گونه هایم مثل گل انار سرخ سرخ

سراغ دلم که می روم

می فهمم چرا...

گرمای نگاهت

مهر سرخ را

بر روی گونه هایم گذاشت!

                                                                            نیلوفر

گفت ما را هفت وادی در ره است

چون گذشتی هفت وادی،درگه است

وا نیامد در جهان زین راه کس

نیست از فرسنگ آن آگاه کس

چون نیامد باز کس زین راه دور

چون دهندت آگهی ای ناصبور؟

چون شدند آن جایگه گم سر به سر

کی خبر بازت دهد ای بی خبر؟

هست وادی طلب آغاز کار

وادی عشق است از آن پس ، بی کنار

پس سیم وادی است آن معرفت

پس چهارم وادی استغنا صفت

هست پنجم وادی توحید پاک

پس ششم وادی حیرت صعبناک

هفتمین وادی فقر است و فنا

بعد از این روی روش نبود تو را

در کشش افتی روش گم گرددت

گر بود یک قطره قلزم گرددت

وادی اول:طلب

ملک اینجا بایدت انداختن

ملک اینجا بایدت درباختن

در میان خونت باید آمدن

وز همه بیرونت باید آمدن

چون نماند هیچ معلومت به دست

دل بباید پاک کردن از هرچه هست

چون دل تو پاک گردد از صفات

تافتن گیرد ز حضرت نور ذات

وادی دوم:عشق

کس درین وادی بجز آتش مباد

وان که آتش نیست عیشش خوش مباد

عاشق آن باشد که چون آتش بود

گرم رو و سوزنده و سرکش بود

عاقبت اندیش نبود یک زمان

درکشد خوش خوش بر آتش صد جهان

وادی سوم:معرفت

چون بتابد آفتاب معرفت

از سپهر این ره عالی صفت

هر یکی بینا شود بر قدر خویش

بازیابد در حقیقت صدر خویش

سر ذراتش همه روشن شود

گلخن دنیا بر او گلشن شود

مغز بیند از درون نه پوست او

خود نبیند ذره ای جز دوست او

وادی چهارم:استغنا

هفت دریا یک شَمَر اینجا بود

هفت اخگر یک شرر اینجا بود

هشت جنت نیز اینجا مرده ای است

هفت دوزخ همچون یخ افسرده ای است

وادی پنجم:توحید

رویها چون زین بیابان درکنند

جمله سر از یک گریبان برکنند

گر بسی بینی عدد، گر اندکی

آن یکی باشد درین ره در یکی

چون بسی باشد یک اندر یک مدام

آن یک اندر یک ، یکی باشد تمام

وادی ششم:حیرت

مرد حیران چون رسد این جایگاه

در تحیر ماند و گم کرده راه

گر بدو گویند"مستی یا نه ای؟

نیستی گویی که هستی یا نه ای؟

در میانی یا برونی از میان؟

برکناری یا نهانی یا عیان؟

فانیی یا باقیی یا هردویی؟

یا نه ای هردو ، تویی یا نه تویی؟"

گوید:"اصلا می ندانم چیز من

وان "ندانم" هم ندانم نیز من

عاشقم اما ندانم بر کیم

نه مسلمانم نه کافر پس چیم

لیکن از عشقم ندارم آگهی

هم دلی پر عشق دارم هم تهی"

وادی هفتم:فقر و فنا

بعد از این وادی فقر است و فنا

کی بود اینجا سخن گفتن روا

عین وادی فراموشی بود

گنگی و کری و بیهوشی بود

                                               عطار

پروفسور مقابل کلاس فلسفه خود ایستاد و چند شیء رو روی میز گذاشت. وقتی کلاس شروع شد، بدون هیچ کلمه ای، یک شیشه بسیار بزرگ سس مایونز رو برداشت و شروع به پر کردن آن با چند توپ گلف کرد.بعد از شاگردان خود پرسید که آیا این ظرف پر است؟ و همه موافقت کردند. سپس پروفسور ظرفی از سنگریزه برداشت و آنها رو به داخل شیشه ریخت و شیشه رو به آرامی تکان داد. سنگریزه ها در بین مناطق باز بین توپهای گلف قرار گرفتند؛ و سپس دوباره از دانشجویان پرسید که آیا ظرف پر است؟ و باز همگی موافقت کردند. بعد دوباره پروفسور ظرفی از ماسه را برداشت و داخل شیشه ریخت؛ و خوب البته، ماسه ها همه جاهای خالی رو پر کردند. او یکبار دیگر پرسید که آیا ظرف پر است و دانشجویان یکصدا گفتند: 'بله'. بعد پروفسور دو فنجان پر از قهوه از زیر میز برداشت و روی همه محتویات داخل شیشه خالی کرد. 'در حقیقت دارم جاهای خالی بین ماسه ها رو پر می کنم!' همه دانشجویان خندیدند. در حالی که صدای خنده فرو می نشست، پروفسور گفت: ' حالا من می خوام که متوجه این مطلب بشین که :   این شیشه نمایی از زندگی شماست، توپهای گلف مهمترین چیزها در زندگی شما هستند: خدا، خانواده تان، فرزندانتان، سلامتیتان، دوستانتان و مهمترین علایقتان- چیزهایی که اگر همه چیزهای دیگر از بین بروند ولی اینها بمانند، باز زندگیتان پای برجا خواهد بود. سنگریزه ها سایر چیزهای قابل اهمیت هستند مثل کارتان، خانه تان و ماشنتان. ماسه ها هم سایر چیزها هستند- مسایل خیلی ساده.' پروفسور ادامه داد: 'اگر اول ماسه ها رو در ظرف قرار بدید، دیگر جایی برای سنگریزه ها و توپهای گلف باقی نمی مونه، درست عین زندگیتان. اگر شما همه زمان و انرژیتان رو روی چیزهای ساده و پیش پاافتاده صرف کنین، دیگر جایی و زمانی برای مسایلی که برایتان اهمیت داره باقی نمی مونه. به چیزهایی که برای شاد بودنتان اهمیت داره توجه زیادی کنین، با فرزندانتان بازی کنین، زمانی رو برای چک آپ پزشکی بذارین. با دوستان و اطرافیانتان به بیرون بروید و با اونها خوش بگذرونین. همیشه زمان برای تمیز کردن خانه و تعمیر خرابیها هست. همیشه در دسترس باشین. اول مواظب توپهای گلف باشین، چیزهایی که واقعاً برایتان اهمیت دارند، موارد دارای اهمیت رو مشخص کنین. بقیه چیزها همون ماسه ها هستند.' یکی از دانشجویان دستش را بلند کرد و پرسید: 'پس دو فنجان قهوه چه معنی داشتند؟' پروفسور لبخند زد و گفت: ' خوشحالم که پرسیدی. این فقط برای این بود که به شما نشون بدم که مهم نیست که زندگیتان چقدر شلوغ و پر مشغله ست، همیشه در اون جایی برای دو فنجان قهوه ، برای صرف با یک دوست هست.

به آفرید